Parijse cafés waar locals komen
In Parijs draait een café niet om wat er op tafel staat, maar om wat er om je heen gebeurt. Je zit hier niet om snel iets te drinken. Je zit om te kijken, te luisteren, even onderdeel te zijn van het dagelijkse ritme van de stad.
Café de Flore voelt altijd vertrouwd. Het interieur lijkt onaangeroerd door de tijd. De obers bewegen met een vanzelfsprekendheid die je niet kunt leren. Ik bestel hier zelden iets anders dan koffie. Niet uit gewoonte, maar omdat het genoeg is. Dit is een plek waar gesprekken zacht blijven en waar niemand zich hoeft te haasten.
Een paar minuten verder ligt Les Deux Magots. Het geluid is voller, levendiger. Meer stemmen, meer beweging. De tafels zitten sneller vol, het kijken naar voorbijgangers is hier bijna een bezigheid op zich. Toch blijft het tempo hetzelfde. Je blijft zitten. Altijd langer dan gepland.
Café Louise voelt lichter. Jonger ook. Hier zie je laptops naast koffiekopjes, gesprekken die net beginnen en andere die al uren lopen. Ik blijf hier vaak hangen, zonder echt een reden.
Rond het Palais Royal eindig ik regelmatig bij Café Nemours. Een café met zicht op beweging. Advocaten, toeristen, vaste gasten, alles loopt door elkaar. Het voelt altijd een beetje als theater, maar dan zonder podium. Je zit midden in Parijs, maar toch net buiten de drukte.
Het boek Bon Appétit Paris van Mara Grimm zit vol verhalen, tips en adressen uit Parijs. Het is een ware culinaire stijlgids. Een boek dat niet vertelt waar je móét zijn, maar laat zien hoe eten en zitten in Parijs verweven zijn met het dagelijks leven. Het leest als een verzameling plekken waar je vanzelf naartoe wilt, precies zoals deze cafés dat doen. Hier kun je het boek bekijken en bestellen.
Deze cafés laten Parijs zien zoals het is. Niet gemaakt voor één moment, maar altijd in beweging. En precies daarom blijf ik hier steeds weer terugkomen.
