Journal, twee dagen Parijs
Dwalen tussen passages, terrassen en verborgen juweeltjes
Sommige steden hoef je niet te plannen, alleen te voelen.
Parijs is daar één van.
In juli reizen we met de trein naar de Franse hoofdstad, met lichte koffers, een open blik en twee dagen waarin alles draait om langzaam lopen, kijken, proeven en verdwalen. Geen must-see lijstjes, geen strakke schema’s, alleen de stad die zich vanzelf ontvouwt. Dit is onze tweedaagse Parijs, in de cadans van de zomer.
3 juli 2025.
De trein arriveert precies op tijd. Om 10.50 uur lopen we al over Rue La Fayette, langs Square Aristide-Cavaillé, richting ons hotel. De stad is wakker, maar nog niet gehaast. Parijs op z’n mooist.
Deze keer slapen we in Hôtel Pulitzer, aan Rue du Faubourg Montmartre. Een elegante uitvalsbasis in het 9e arrondissement. Na een wandeling van zo’n twintig minuten vanaf het station geven we onze bagage af. De dag kan beginnen.
De ligging is ideaal: Opéra Garnier op loopafstand, Galerie Lafayette om de hoek, het Louvre bereikbaar via Rue Vivienne en Rue de Valois. Alles voelt dichtbij, zonder dat het druk is. Precies wat we zoeken.
Passages, lunch & vintage vondsten
Voor een snelle lunch lopen we via Passage Joufroy, steken Boulevard Montmartre over en belanden bij Bo & Mie. Een vers broodje, een matcha latte. Klein geluk op een Parijse ochtend.
We vervolgen onze route via Passage des Panoramas en Passage Choiseul, tot we uitkomen op Place du Marché Saint-Honoré. Hier voelt Parijs even als een filmdecor. Voor wie vegan wil lunchen: Wild & The Moon is een fijne stop.
Vintage lonkt. We lopen via Rue Saint-Honoré langs Valois Vintage en Lux Space, meerdere winkels op rij, elk met hun eigen karakter. Daarna richting Rue Royale, waar we neerstrijken bij Café Lapérouse, verborgen in het poortgebouw van Hôtel de la Marine. Een plek die je bijna mist, maar nooit zou moeten overslaan.
Start met het plannen van jouw verblijf in Parijs
Of je nu een hotel zoekt in Saint-Germaine-des-Prés, le Marais of op Place de la Concorde…..je vindt altijd wel een hotel wat bij jouw wensen past.
Zoet aan de Seine
Rond half vier wandelen we over Rue de Rivoli naar het Louis Vuitton café bij de Pont Neuf. Zoete creaties van Maxime Frédéric, uitzicht op de Seine, tijd die even stil lijkt te staan. We blijven hier langer dan gepland, wat altijd een goed teken is.
Daarna nog even Samaritaine, pal naast ons. Niet om te winkelen, maar om te kijken. Parijs doet dat met je: zelfs etalages voelen als een museum.
’s Avonds frissen we ons op in het hotel en schuiven aan bij Madonna. De setting is perfect, het eten iets minder memorabel, maar de sfeer maakt alles goed. We eindigen de avond bij La Pointe Drouot, om de hoek van ons hotel. Tegen half elf winnen slaap en stilte het van de stad.
Dag twee: Saint-Germain & zon
Na een heerlijke nacht en een verrassende kamerupgrade ontbijten we rustig. Om half tien trekken we de deur achter ons dicht voor onze tweede en laatste dag Parijs.
We lopen richting de Seine, steken Pont du Carrousel over en komen uit in Saint-Germain-des-Prés. Rue des Saints-Pères voelt meteen anders: zachter, literair, licht nonchalant.
We passeren Galerie Mini Masterpiece, Mademoiselle Joséphine, Maison Fleuret, koffie en boeken een perfecte harmonie. Daarna richting Le Bon Marché, langs de Hermès-winkel die ooit een zwembad was. Je ziet het nog steeds, als je goed kijkt, prachtig.
Terrassen & ijs in de tuin
Rond het middaguur nemen we plaats bij Café Louise. Afgelopen winter gezellig binnen geluncht, nu buiten in de zon. Een drankje wordt lunch, omdat alles er te lekker uitziet om voorbij te laten gaan en we toch wel trek hebben. Zien eten, doet eten is het gezegde toch?
Via Rue Bonaparte lopen we langs Les Deux Magots terug richting de Seine. Bij Officine Universelle Buly staat een rij mensen met witte parasols tegen de zon. We steken de Pont des Arts over, lopen langs de achterkant van Samaritaine en komen uit bij Palais Royal. Zwart-witte zuilen, groene stoelen, ijs in de tuin. Precies wat deze warme middag nodig heeft.
Terug, maar niet voor lang
Om drie uur halen we onze bagage op en wandelen op ons gemak naar Gare du Nord. Om 17.25 uur brengt de trein ons terug naar Nederland.
Volgende keer blijven we langer. Twee nachten, drie volle dagen.
En juli? Die heeft nog een dag Parijs voor me in petto.
Op 24 juli reis ik alweer af, dit keer met Yvonne.
Wordt vervolgd.
Editor’s Notes, adressen om te onthouden
Parijs laat zich niet plannen, alleen beleven.
Dit zijn de plekken die deze twee dagen Parijs hun ritme gaven. Adressen waar je niet naartoe gaat, maar waar je vanzelf terechtkomt als je loopt, kijkt en af en toe afslaat.
Het Hôtel Pulitzer, aan Rue du Faubourg Montmartre, bleek een ideale uitvalsbasis. Comfortabel, stijlvol en precies tussen het levendige en het rustige in. Vanuit hier voelt Parijs overzichtelijk, zonder klein te worden.
Voor een eerste pauze is Bo & Mie perfect. Brood nog warm, matcha precies goed en net genoeg drukte om het Parijse tempo te voelen. Wie liever licht en plantaardig eet, vindt bij Wild & The Moon een fijne, gezonde tussenstop zonder in te leveren op sfeer.
De historische passages, Joufroy, des Panoramas en Choiseul, verbinden niet alleen straten, maar ook momenten. Ze maken het wandelen vanzelf traag. Net als Samaritaine, waar je niet per se hoeft te winkelen om toch iets mee te nemen: een indruk, een detail, een blik omhoog.
Vintage en designer liefhebbers kunnen hun hart ophalen rond Rue Saint-Honoré. Valois Vintage en Lux Space laten zien hoe tijdloos Parijs kan zijn. Voor een elegant aperitief is Café Lapérouse, verscholen in het Hôtel de la Marine, een plek die je bijna over het hoofd ziet en juist daarom bijblijft. Zittend op het terras, zit je rustig en glijdt Parijs aan je voorbij.
Aan de Seine voelt alles even zoet. Het Louis Vuitton Café bij de Pont Neuf, met creaties uit de keuken van Maxime Frédéric, nodigt uit om langer te blijven dan gepland. Parijs is hier op z’n mooist: zittend, kijkend, proevend.
De tweede dag verschuift het decor naar Saint-Germain-des-Prés. Straten als Rue des Saints-Pères nodigen uit tot langzaam lopen. Kleine boutiques wisselen af met adressen waar boeken en koffie samenkomen, zoals Maison Fleuret. Le Bon Marché voelt hier niet als een winkel, maar als een instituut. Zelfs de Hermès-winkel, ooit een zwembad, vertelt een verhaal als je er even bij stilstaat.
Op het terras van Café Louise blijkt opnieuw hoe Parijs zich per seizoen anders laat zien. Binnen in de winter, buiten in de zomer. Dezelfde plek, een totaal andere ervaring. Wie verder loopt richting de Seine, komt langs iconen als Les Deux Magots en de altijd drukbezochte Officine Universelle Buly, waar de rij bijna deel uitmaakt van het decor.
Via de Pont des Arts loop je zo naar het Louvre en bereik je Palais Royal in no time. De zwart-witte zuilen (de Colonnes de Buren, binnenplaats Koninklijk Paleis, Les deux Plateaux), de groene stoelen, een ijsje in de tuin. Het soort moment waarop je even vergeet hoe laat het is. En misschien ook waar je bent.
