Midnight in Paris: waarom deze film je meteen naar Parijs laat verlangen
Op een regenachtige dag in Nederland dwalen mijn gedachten vaak af naar Parijs. Naar natte klinkers, zachte straatverlichting en dat gevoel dat alles daar net iets mooier lijkt. Even iets anders dan Emily in Paris. Iets echter. Iets melancholischer.
Midnight in Paris dus.
Deze betoverende film uit 2011, geregisseerd door Woody Allen, is een ode aan Parijs, aan de stad overdag, maar vooral aan Parijs na middernacht. Een film die je niet alleen kijkt, maar voelt. En die je, als je niet oppast, spontaan een treinreis naar Parijs laat boeken.
Een film die je meeneemt door tijd én stad
In Midnight in Paris volgen we Gil Pender (Owen Wilson), een succesvolle maar onrustige scenarioschrijver uit Hollywood. Hij droomt van een ander leven. Van schrijven. Van betekenis. En vooral van het Parijs van de jaren twintig. Een tijdperk dat hij ziet als het absolute hoogtepunt van kunst, literatuur en romantiek.
Tijdens een vakantie in Parijs met zijn verloofde Inez (Rachel McAdams) en haar ouders, gebeurt er iets magisch. Elke avond om klokslag twaalf wordt Gil meegezogen naar het Parijs van toen. Daar wandelt hij door de nacht met Ernest Hemingway, F. Scott en Zelda Fitzgerald, Gertrude Stein en Pablo Picasso. Alsof de stad hem persoonlijk uitnodigt.
De magie van Parijs na middernacht
Wat Midnight in Paris zo bijzonder maakt, is de manier waarop de stad wordt neergezet. Parijs is geen decor, maar een hoofdrolspeler. De film toont iconische plekken zoals de Eiffeltoren, Montmartre, de Seine en kleine straatjes waar je normaal gedachteloos voorbijloopt, maar die ’s nachts ineens iets intiems krijgen.
Precies dat gevoel herken je als je zelf ’s avonds door Parijs wandelt. Na een diner bij kaarslicht. Op weg naar je hotel. Of wanneer je vanaf een brug de lichtjes in het water ziet weerspiegelen.
➡️ Lees hier meer over romantiek in Parijs
Montmartre: waar Parijs altijd een beetje droomt
Montmartre speelt een stille maar belangrijke rol in de film. De wijk ademt nostalgie. Smalle straatjes, trappen, ateliers en cafés waar de tijd lijkt stil te staan. Het is een plek waar Midnight in Paris bijna tastbaar wordt en waar je je als bezoeker vanzelf langzamer gaat bewegen.
Niet voor niets is dit een van de meest romantische wijken om te verblijven. Een klein boutique hotel hier, wakker worden met uitzicht over de stad… het voelt meteen filmisch.
➡️ Ontdek hier mijn 10 tips voor romantische hotels in Parijs
Nostalgie, zelfontdekking en dat typische Parijs-gevoel
Onder de romantiek schuilt een diepere laag. Midnight in Paris gaat over verlangen naar vroeger, over het idee dat het leven elders of in een andere tijd beter zou zijn. Gil ontdekt dat elke generatie haar eigen ‘gouden tijd’ heeft en dat het echte leven zich altijd in het nu afspeelt.
Misschien is dat ook waarom Parijs zo blijft trekken. Omdat de stad je uitnodigt om even stil te staan. Om te dwalen. Om te voelen. En om, al is het maar voor een paar dagen, anders te leven.
Waarom deze film je zin geeft om naar Parijs te gaan
Ook al is Midnight in Paris geen nieuwe film meer: heb je ’m nog niet gezien en hou je van Parijs, dan is dit er eentje voor je lijstje. Grote kans dat je na afloop denkt: wanneer ga ik weer?
Het mooie is: Parijs is dichterbij dan je denkt. Met de trein naar Parijs sta je binnen een paar uur in het hart van de stad. Geen gedoe, geen wachttijden, alleen dat heerlijke moment waarop je Gare du Nord uitloopt en weet: ik ben er weer.
➡️ Bekijk hier hoe je eenvoudig een treinreis naar Parijs boekt, Parijs met NS International.
En dan rest alleen nog de vraag: waar slaap je? Kies een wijk die bij je past, een hotel dat voelt als een thuis, en laat Parijs ’s nachts zijn werk doen.
➡️ Plan hier jouw romantische verblijf in Parijs
Midnight in Paris kijken
Midnight in Paris is een charmante, inspirerende film die je meeneemt door tijd, dromen en de straten van Parijs. Perfect voor een regenachtige middag of als voorproefje op je volgende reis. De film is onder andere te zien op Videoland.
Soms is één film genoeg om het verlangen weer aan te wakkeren.
En Parijs? Dat wacht wel.
Miranda
