Zien en gezien worden in Parijs, een reflectief essay

Parijs is een stad waar voortdurend gekeken wordt.
Naar gebouwen, naar mode, naar details die je pas ziet als je even blijft staan. Maar misschien nog wel meer naar elkaar, naar hoe iemand zit, beweegt, kijkt.

Je merkt het op terrassen waar mensen langer blijven dan nodig is. Aan koffies die langzaam koud worden omdat niemand haast heeft. Aan dat ene moment waarop iemand om zich heen kijkt, niet uit onzekerheid, maar om te voelen of de stad nog steeds meekijkt. Zien en gezien worden in Parijs is geen vaste plek. Het is een houding die je aanneemt of juist loslaat.

Over verwachtingen

Soms kom je ergens aan met een beeld dat al af lijkt.
Je hebt het gezien op foto’s, gelezen in verhalen, herkend uit andere reizen. Je weet waar je ongeveer zou moeten zitten, hoe het licht valt, hoe het moment zou moeten voelen. En dan blijkt het anders te zijn. Het licht is feller of juist zachter. De sfeer is stiller dan gehoopt, of drukker dan verwacht. Niet iedere dag in de horeca is hetzelfde. Niet iedere avond draagt hetzelfde gewicht. En we hebben ook niet allemaal dezelfde ervaring. Wat voor de één helemaal geweldig is, voelt voor de ander te geregisseerd. Dat maakt een plek niet slechter. Alleen menselijker.

Het moment waarop je blijft staan

Dan klinkt er ergens muziek, zacht maar aanwezig. Mensen vertragen hun pas, blijven staan, kijken even naar elkaar. En zonder dat iemand het afspreekt, wordt er spontaan gedanst. Niet uitbundig, niet om gezien te worden, maar omdat het moment dat vraagt. Even geen planning, geen rol, geen verwachting. Alleen beweging, terwijl de stad toekijkt en verder niets verlangt.Dit zijn de momenten die je niet vastlegt, maar meeneemt.

Chique en comfortabel

I Love Paris houdt van chique. Van mooie tafels, zorgvuldig gekozen verlichting, plekken waar sfeer net zo belangrijk is als wat er op je bord ligt. Waar alles klopt, zonder uitleg nodig te hebben. Maar net zo goed van comfort. Van een bistro waar je jas over de stoel hangt zonder erbij na te denken. Waar het eten eenvoudig is, het gesprek vanzelf loopt en niemand kijkt hoe lang je blijft. Die combinatie is essentieel. Net als in mode.
Een perfect gesneden jas met sneakers. Een zijden blouse onder een grof vest. Het één verliest niets door het ander, samen wordt het juist sterker. Parijs begrijpt dat spanningsveld als geen andere stad.

Zien is niet hetzelfde als bekeken worden

Er zijn dagen waarop je wilt opgaan in de stad. Anoniem, observerend, bijna onzichtbaar. En dagen waarop je het spel bewust meespeelt. Iets rechter zit, net iets langer blijft, kiest waar je plaatsneemt. Zien en gezien worden is geen verplichting. Het is een keuze die per dag verschilt. Soms kijk je alleen. Soms laat je je zien. Soms beweegt het vanzelf tussen die twee in.

Over tijd en ritme

Parijs laat zich niet dwingen.
Niet in een strak schema, niet in een lijstje, niet in één dag. Sommige plekken vragen om blijven, andere om doorlopen. En soms is het mooiste moment er één waarvoor je niets had gepland. De stad werkt het best wanneer je haar tempo volgt, in plaats van andersom.

Met of zonder groot budget

Het idee dat zien en gezien worden alleen samenhangt met luxe, klopt niet.
Een stoel op een terras, een koffie die te lang blijft staan, een blik naar de overkant, het spel is hetzelfde.

Je hoeft niet overal binnen te zijn om erbij te horen. Soms is kijken genoeg. Soms is aanwezig zijn al meer dan voldoende.

ILP

Zien en gezien worden in Parijs gaat niet over adressen of namen.
Niet over perfecte avonden of zorgvuldig geplande momenten.
Parijs vraagt niet om perfectie.
Het vraagt om aandacht. Over timing. Over weten wanneer je blijft en wanneer je verder loopt.
Soms chic. Soms comfortabel. Soms precies ertussenin.
Net als mode. Net als smaak. Net als jij.
En misschien is dát wel de echte kunst van zien en gezien worden in Parijs.
Parijs kijkt altijd.
De vraag is alleen: hoe kijk jij terug?

Bisous, Miranda